I do not want to be an academic

September 30, 2014 § 4 Comments

[and that’s okay, and no, I am not quitting my PhD]

This piece reflects my current state of mind, so it’s a bit messy and perhaps not really making a point – or many. And I hope none of my future employers will read this.

For some people, their job is their life. It’s their passion, one of the most important things (hopefully after family and friends). I am usually amazed by these people – by everything they know, they do, the little sleep they need. I used to want to be like them.

I don’t want to be an academic. Don’t get me wrong, I absolutely love what I am doing. And it’s not that I ever really thought I’d want to (or had the capacities to) become Professor, but what this actually means had not really downed on me. It has, now.

In Burundi I met a couple of great PhD students who knew impressively much about Burundi, politics, whichever academic debate… who seemed to be working all day, every day whereas I really needed my weekends to do nothing, read Harry Potter, visit Audifax, eat croissants. And spent most of my evenings watching movies, overstrung by everything I’d seen and heard. (To be honest, this is not entirely true. I often read articles here and there during the evenings, as well as during the weekends. Because I felt like I ‘had to’ or just wanted to, but also quickly realised that it sometimes was too much). I realised that my dissertation will probably not be as good as theirs. And I did not really care, as I know what it will take me to live up to those standards, and that I am not able (/willing) to do that. Of course, even in PhD-land there’s the super intelligent and the okay-ish people, and I’d like to believe that by choice, I am part of the latter. And I do believe I work hard enough – as hard as I can, which will never be similar to genious people. The ‘brille’ is lacking – and I don’t think that hurts me anymore.

In the weeks after I got back from Burundi I decided (or at least, I think) that I do not want to be an academic, and that that’s okay. I am really doing this now because I enjoy it a lot, I get to study one particular topic in a given country for three years almost without distraction, I eventually get to write a book (that no one will read, but hey). I enjoy incredible amounts of freedom – well, you can read all about how much I like PhD’ing in a previous blogpost.

Then I attended a Summer School in Ghent. It was great. I received very useful feedback from two senior and four junior researchers (a pretty amazing thing, given the fact that during my annual review at uni here the three assessors had not even read my paper – ha ha), met PhD’ers working on interesting topics, listened to all these great presentations. Most of them political scientists. Some of it rather theoretical. And I realised that I don’t really like abstract theories, nor fully understand them. Generally, when I don’t like something and don’t immediately understand it, I tend to leave it (which is why I failed at math in highschool and dropped economics and physics as soon as I could). Slightly problematic when doing a PhD so I’ll have to find a way to deal with that.

A lot of very intelligent young people talking about complicated research, theories and concepts. By the end of the day, I just wanted to talk about B-movies and holidays, but dinnertime was ‘professionally-socialising’-time. I did not understand (or could not keep my attention to, probably related to this) one of the presentations, I did not ask one question during four days. Because I simply did not have one. It all felt a bit ‘beyond me’, my head was full of empirics linked to the fieldwork I had just finished, I simply cannot be planted from one environment right into the other… etcetera.

I attended this summer school to personally learn from it, to meet interesting people, to add an experience. Not to further my career, not to put myself in the spotlight, not to discuss journals to publish in. I don’t mean to say that it’s wrong if these are your reasons for attending, simply that mine were different from what I interpreted other peoples’ to be. And I did not really mind – people aspire different things, that’s all good. I just felt a bit out of context. Perhaps not smart enough.

Before moving on to what this all meant when I got back to Durham last week, time to introduce an over-arching theme: making choices because what you believe other people will think of you, when you do.

One of the biggest cliche’s is that life is simply too short…. in this case, to make choices for any other reason than your own aspirations and gut-feeling (excluding hurting other people, naturally). For too long, and I think I am not alone in this and therefore dare writing it down, I’ve been making choices partly because I thought other people would really find it impressive. Which they did, which did not help.

Look at me, doing an internship at the Ministry of Foreign Affairs (being slightly -haha- out of place), look at me volunteering in Africa (feeling homesick for months, but man, the experience!), look at me doing a traineeship at that same Ministry (starting to realise I really do not fit in that grey, risk-averse environment full of generalists, having to work on the basis of government policies you do not necessarily agree with, feeling so far detached from ‘the real world’. Status, yes. Mostly for that reason, coupled with awareness that there’s no jobs, and the fact that there are interesting things to do in that building and that some people really are different, I decided to go for ‘het klasje’, the yearly recruitment procedure. How I failed – both on the intelligence as well as the competency test, in which I scored below average on every competence except for empathy, on which I scored 5 out of 5. As I was doing a traineeship at the time, I was invited to talk about these disappointing/surprising results. I am happy that my personality made up for my apparent lack of intelligence and competencies, but as I had just heard I would be working in Mali the next year [which later was changed to the DRC], I decided not to take up the offer to move to the next round. This had to do with pride, but also with the awareness that I just did not fit there – the procedure of admission did not really help).

Then Congo happened, and people who’ve been reading this blog for a while know what a success that was. I felt miserable for months, did not get any work done, felt increasingly guilty about that, frustrated with my employer, went home completely burnt out and had to attend sessions with a specialised stress-therapist in order to get back on track. The fact that my colleague, an experienced development worker, went through a similar experience made me realise that this had nothing to do with my professional qualities, and to cut a long story short: there I realised that I cannot work on a project I don’t believe in – a project that’s counterproductive, adding to everything that’s wrong with ‘international development’ in that corner of the earth.

[just a small sidenote: of course, I did not do all of the above solely for reasons ‘beyond me’. I actually really enjoyed many parts of it, even in the DRC, and learned an awful lot. I do have some agency, people ;)]

There it stopped. I applied for a PhD-position and got it – only then realising this meant that I had to move to the UK. But I decided that I could quit anytime I wanted, decided to see this as a process which I would try and get the most out of, making use of all the freedom that comes with it: in the UK, you don’t have to teach, you don’t have to organise anything. You can (career, people!), but you don’t have to. You also don’t earn anything, but that’s another story.

Back to the moment I returned to Durham, to be more precise, a small village 3 miles away. As for many people, I am in Durham because I am doing my PhD there. And this is where it gets complicated: I’d just realised that my PhD is not my life.

In Durham, it is. Everyone I know here is doing a PhD. This is crazy, as it does not really reflect society as it is. Of course, all these PhD-people are more than their research, but there’s an atmosphere of ‘talking about your research’. I am really very tired of that. Admittedly, Durham is beautiful. The weather has been surprisingly good. I still get that nice warm feeling when I see the cathedral, the river, the trees that are changing of color now autumn arrives. I am extremely priviliged to have been given this opportunity. I’ve met some really nice people which I hope will stay in my life for a long time (funny enough, all but two of them are Dutch). And all of them say the same thing: it’s all about university here.

Most people doing a PhD won’t end up in academia, surely my supervisor does not expect me to, which really helps. Yet many people act as if their research is the most important thing ever. Maybe this is not so much about academia as about ‘careers’ in general. And of course there’s nothing wrong with wanting a career (in which-ever sector) – perhaps I am a glowing example of what some feminists in the Netherlands now call ‘vertrutting’, meaning women don’t appear much in the higher echelons of society simply because they don’t want to. I don’t care to join this discussion, really, but I do know that I am sick and tired of trying to pursue something for the wrong reasons. If that means that I am part of the ‘vertrutting’, that I’ll never get a supergreat career and will never become the boss of the world, then so be it. At least I can stop comparing myself with other people my age who have done so-and-so, instead just being happy for them they’re achieving so much, realising that I never will, either because I don’t have what it takes, am unwilling to push myself that far, or have different priorities.

HASHTAG rant over. Back to analysing Burundian farmer interviews.

Moeilijk hip en kapitalistisch.

September 9, 2014 § 4 Comments

Leuk van weer-in-Europa: overal knappe mannen. Vind ik dan. Minder leuk: iedereen is zo moeilijk hip. Nu loop ik wat dat betreft altijd een beetje achter de feiten aan (zo appte ik mijn nichtje een dag voordat ik weer in Nederland aan zou komen om te vragen of het nog oké is om de pijpen van je skinny op te rollen, want ze wees me er op Koningsdag op dat ik dat eigenlijk wel moest doen), maar het valt hier toch meer op dan op een aardappelveld in Burundi.

Een van de grootste misverstanden over ‘werken in Afrika’, overigens, is dat het daar niet uitmaakt hoe je eruit ziet. Fout. Burundezen hechten waarde aan hun verschijning, zien er voor belangrijke afspraken tip-top uit (ook al heb je maar één kleren). Ik zal wel nooit begrijpen hoe ze het voor elkaar krijgen er zo goed uit te zien, gezien de hitte, het stof, het opgefrommeld zitten in een bus, het niet hebben van een wasmachine… etcetera. Mijn shirts kreuken binnen een halfuur, ik stap doorgaans in iets smerigs, mijn make-up vlekt bijzonder snel vanwege de hitte, mijn haar hangt futloos langs mijn hoofd en ik zweet me een ongeluk. Dan helpt het dus niet als je je flodderbroek met shirtje uit 2004 aan hebt, gecombineerd met een paar stoffige gympen of (oh gruwel) teenslippers.

Goed, ik heb er de afgelopen maanden dan misschien representatief uitgezien (of in elk geval soms, als het moest), dat wil niet zeggen dat het hip was. In Burundi heb je overigens ook hip, expat-hip. Dat uit zich met name in vervoersmiddelen: als je écht heel gaaf bent rijd je rond in een oude Minerva uit België, onder voornamelijk meisjes is het hip om je op een brommertje te verplaatsen. Je ziet wel eens een witkop achterop een motor-taxi, die is dan (afhankelijk van de coolheid van de persoon in kwestie) hip of gewoon gestoord, maar in elk geval lekker grassroots bezig. Bij terugkomst kwam ik erachter dat bootschoenen (à la Sperry, Sebago) in Nederland ook een hitje zijn geweest. Ook, want je kunt de nep-variant in Bujumbura kopen en Burundezen zijn er dol op.

Qua kleding valt het allemaal nogal mee, die hipheid. Of hippe mensen komen gewoon niet naar Burundi, dat kan natuurlijk ook. En dan zit je in Amsterdam Noord (dat wordt heel hip, vertelt mijn FB Newsfeed me) wat te drinken in een simpele spijkerbroek met allstars en een zwart shirtje en een hema zonnebril op een terras dat zo hip is dat het bijna onmogelijk is om iets te bestellen. Ook omdat de serveersters niet echt te onderscheiden zijn van alle andere hippe mensen. Die er overigens allemaal hetzelfde uitzien, want zo gaat dat met trends en hipheid.

Dat voelt dus gek, daar ineens weer tussen lopen. Een beetje sneu, alsof je een vertraging van een paar jaar hebt opgelopen. Toch, als er iets niet duurzaam is, is het wel hip-zijn (omdat het zo snel verandert) en dingen die niet duurzaam zijn, zijn enorm onhandig als je op drie verschillende plaatsen woont en je veel verplaatst. Het fleece-vest lijkt bijna een oplossing. Dat combineert dan weer slecht met bovengenoemde knappe mannen, dus geen zorgen – maar ik moet duidelijk iets nieuws inslaan. Al was het maar omdat mijn zomercollectie in Burundi ligt, mijn wintercollectie in Durham en alle oude zooi in Nederland. Sowieso loop je een beetje achter na een paar maanden weg. Welke muziek is er nu, welke films heb ik gemist, welke documentaires moet ik echt nog terugkijken? Waar zijn de feestjes, wie zijn er cool? En dan zijn er nog de te lezen boeken, concerten waar je heen moet, exposities die je moet bekijken. Hartstikke leuk en intellectueel, maar ik heb eigenlijk geen tijd om me er teveel mee bezig te houden. Maar hippe mensen hebben toch ook allemaal een baan – hoe doen ze dat?

Terwijl ik lees over drie Italiaanse nonnen die vermoord zijn in Burundi, en net een zorgelijk mailtje heb ontvangen van een andere vriend uit dezelfde regio, staat in tabblad drie de webshop van de Bijenkorf open. Ik heb namelijk bruine veterschoenen nodig, want het paar dat ik nu heb zit stiekem niet lekker, ik krijg er blaren van. Bovendien kan ik die ook gewoon meenemen naar Burundi, dus het is heus geen luxe-aankoop. En ze zijn hip, denk ik, of in elk geval in de mode, want de Bijenkorf heeft heel veel verschillende. En een hele hippe vriendin van me droeg ze zes jaar geleden al.

Een dag later. Ik heb er nooit vreselijk veel last van gehad, maar nu wel: leven in Nederland draait om meer, meer, kopen kopen kopen. Afgelopen zondag liep ik door Den Haag naar het station, koopzondag. Allemaal mensen met (bijna) allemaal slechts één doel: kopen. Dat is natuurlijk het hele idee van de binnenstad en winkels, ik begrijp het. Maar ineens staat het me tegen. Ik bladerde wat reclamefolders door en kreeg er letterlijk hoofdpijn van (hoewel dat ook kan komen doordat ik altijd het idee heb dat er iemand naar me aan het schreeuwen is als ik de folders van de Mediamarkt en de Kijkshop doorkijk). Ohja, daarom mieterde ik ze altijd meteen weg (de bezorger begreep duidelijk de NEE NEE sticker op de brievenbus niet).

En misschien maakt het me nu ook wel een beetje bang, het mantra kopen kopen hebben hebben, in een tijd waarin ik begin te vrezen dat dat gewoon niet meer kán. Dat dat systeem op klappen staat, dat we massaal geld uitgeven dat we eigenlijk niet hebben, of duurzamer zouden moeten investeren. Je zou bijna blij worden dat je niks verdient.

Ik schrijf dit terwijl ik vanmorgen nog een door een Bangladeshi in elkaar genaaid H&M shirtje heb gekocht. Ja, dat is hartstikke hypocriet en ja, daarmee draag ik bij aan ‘het systeem’ (en het is ook nog eens ontzettend on-hip, want hij is gewoon saai zwart). Bovendien is mijn telefoon kapot gegaan dus moet ik die laten maken (hoewel het bijna goedkoper is, in elk geval relatief, een nieuwe te kopen), mijn externe harde schijf idem dito en mijn laptop begint ook aan vervanging toe te raken. Hebben hebben kopen kopen – maar dit heb ik toch echt nódig?

Voor het eerst wil ik oprecht terug naar Burundi omdat het daar voelt alsof ik me niet om ‘het systeem’ druk hoef te maken. Omdat ik daar bezig kan zijn met andermans problemen, niet de mijne, niet die van ‘mijn’ deel van de wereld (alsof dat anno 2014 nog goed van elkaar te scheiden valt). Het zal wel weer vervagen, maar ik draag nog een continu schuldgevoel met me mee, als ik naar de kapper ga en een bedrag afreken waarvoor je vier kinderen een jaar naar school kunt sturen (en dan is het ook nog eens niet bijzonder geknipt. Gebakken lucht heet dat). Volgens Peter Singer (‘The life you can save’) is iedereen verplicht, de titel zegt het al, levens te redden. Filantroop zijn en alles komt goed. Was het maar zo simpel.

Where Am I?

You are currently viewing the archives for September, 2014 at aliesrijper.